Stevie Ray Vaughan wywarł na mnie największy wpływ jako gitarzysta. Od pierwszego razu, kiedy zobaczyłem go na scenie byłem głęboko poruszony jego grą i do dziś wciąż się od niego czegoś uczę. Kiedy zacząłem analizować styl Steviego poświęcałem niemal tyle samo czasu na naukę jego partii rytmicznych, co na uczenie się solówek. W tej lekcji, chciałbym skoncentrować się na wspaniałym graniu rytmicznym SRV i niektórych technikach, jakich używał. Jedną z pierwszych rzeczy nad którą pracowałem była główna partia gitary w utworze "Pride and Joy" z płyty "Texas Flood". Jest to 12-taktowe bluesowe shuffle w średnim tempie w tonacji E.

Na rysunku 1A widzimy pierwsze 4 takty figury rytmicznej utworu "Pride and Joy". Partia zaczyna się od efektu arpeggio od dołu (reverse rake) polegającego na szybkim przeciągnięciu kostką poprzez struny. Robiąc to pozwalamy by trzy górne puste struny wybrzmiewały, ale tłumimy struny D i A opierając na nich bez dociskania palce lewej ręki. Takie stłumione arpeggio przypada na przedtakt przed "raz" w każdym takcie tego przykładu - w taktach 2 i 4 tłumione są wszystkie struny więc kładziemy palce lewej ręki na wszystkich strunach. Tego typu figura rytmiczna łączy typową partię gitary boogie woogie w stylu Chucka Berry'ego z partią przypominającą walking basowy. Konieczne jest prawidłowe uderzanie w struny aby uzyskać te charakterystyczne "napędowe" brzmienie kojarzone ze stylem SRV. Partię należy grać z bardzo wyraźnym "swingowaniem" (shuffle feel), co oznacza, że każda druga ósemka w ćwiartce powinna być grana jako trzecia nuta trioli ósemkowej. Na każde "raz" "dwa" "trzy" i "cztery" uderzaj w dół a na każde triolowe "i" w górę. W kilku miejscach zamiast dwóch ósemek wystepuje cała triola ósemkowa. Aby zagrać ją prawidłowo należy uderzać kolejno "góra-dół-góra".

Rysunek 1B przedstawia takty od 5 do 8 progresji, z podobnym "patentem" granym dla subdominanty A (akordu IV). W takcie 8 (czwartym w tym przykładzie) na "cztery" gram małą figurę, stanowiącą "podejście" do zmiany akordu na B7.

Rysunek 1C pokazuje takty 9-12, które są ostatnimi czterema taktami progresji bluesowej. W pierwszym takcie grany jest normalny akord B7, ale na "dwa" zamiast dźwięku B w basie gram F#. Na "trzy" znowu powracam do B w basie. W kolejnym takcie gram wypełnienie melodyczne pojedynczymi dźwiękami, oparte w większej części taktu na pentatonice molowej w E. W kolejnym takcie następuje zagrywka kadencyjna bazująca na oktawach, a w ostatnim takcie tego przykładu gram na "dwa" "podejście" przed zmianą na B7, która następuje na "trzy". Na "cztery" wtrącam przejściowy akord Eb7 szykując powrót do E7 na przedtakcie początku nastepnego chorusa. Dla podkreślenia tych dwóch ostatnich akordów lubię poprzedzić je małym podjazdem (slide). Steve z podobnym "czujem" rytmicznym gra "Cold Shot". W moim utworze "Born with a Broken Heart" z płyty "Ledbetter Heights" stosuje figurę rytmiczną w tonacji A, która przypomina nieco zarówno partię z "Pride and Joy" jak i "Cold Shot".

Przedstawione tu figury rytmiczne nie są w żadnym wypadku jedynymi sposobami na granie tego typu rytmów. Istnieją dosłownie miliony sposobów na zagranie podobnej partii gitary rytmicznej. Jeżeli interesuje cię taki sposób rytmicznego grania na gitarze, posłuchaj Lightnin' Hopkinsa, Howlin' Wolfa, Muddy Watersa, Jimmiego Reeda oraz zespołu Fabulous Thunderbirds z Jimmie Vaughanem. To tylko kilku prawdziwych mistrzów bluesowej "szufli".