Tytułowy utwór jest wolnym molowym bluesem na 12/8. Pierwsza połowa riffu w intro jest skomponowana, ale druga połowa, rozpoczynając od podwójnego slide-u w takcie 3, pokazuje improwizację Hendersona. Inspiracja dla tej progresji pochodzi ze zdecydowanie nie-bluesowego źródła.

"Koncepcja tego riffu jest rodzajem McLauglin-izmu". Kiedykolwiek słyszę taki rodzaj harmonii i akordy grane arpeggio, myślę o Johnie Mc Lauglinie. To jest typ jego rzeczy, jak np. "The Dance Of Maya". Nie wiem czy myślałem o nim pisząc ten numer, chyba nie, ale zrobiłem podobną rzecz na "Fence Climbing Blues" z "Dog Party". W obu przypadkach jest to blues, ale chciałem pchnąć to harmonicznie w innym kierunku, ponieważ nie chcę robić bluesa takiego jak każdy inny."

"Pracowałem na blusowej formie starając się myśleć o zmianach występujących normalnie w molowym bluesie - jak np. dominanta 6 stopnia podążająca do 5 stopnia. Zacząłem więc od 6 stopnia i później wprowadziłem kilka zmian akordowych wokół tej formy. Chciałem zbudować trochę ciekawszą harmonię od tej normalnie występującej."