Od uciskanych bluesmanów z pól bawełny w delcie Mississippi do ubranego w garnitur Armaniego Erica Claptona grającego w Albert Hall, BLUES przeszedł długą, trwającą 100 lat drogę. Miał oczywiście swoje upadki i wzloty, podczas gdy punk, disco i synth-pop przyszły i odeszły, ale BLUES trwał, trwa i będzie trwał nadal.

Mamy dziś wiele różnych technik bluesowych, począwszy od prymitywnego brzdękania Charleya Pattona do zabarwionych jazzem improwizacji Robbena Forda. Jedno co niezmiennie przykuwa naszą uwagę to specyficzny bluesowy "feeling". Prosty czy triolowy (shuffle), wolny czy szybki, durowy czy molowy - blues ma swój własny charakter, nawet jeśli (jak śpiewał Muddy Waters) narodził się z niego ROCK'N'ROLL i jego bękart - HEAVY METAL.

Od BLUESa nie ma ucieczki i nie ważne czy grasz JAZZ, ROCK czy METAL - musisz mieć trochę bluesowych układów pod palcami. Układy takie są powielane i przetwarzane przez dziesiątki gitarzystów od T-Bone Walkera po Kenny Wayne'a Shepherda. Nie ważne jest, czy grasz na Gibsonie podłączonym do Marshalla, czy na Fenderze podłączonym do Twina, czy po prostu na akustyku. Wybierz się na podróż w krainę bluesowych patentów rodem z Mississippi, Texasu, Chicago lub nawet... hmm... Albert Hall.

• FRAZA 1

  Fraza ta zagrana jest dwudźwiękami (ang. "double-stops"), które dodatkowo są podciągane. Pod akordem A7 następuje podciągnięcie z dźwięków D i F# (kwarta i seksta wielka akordu) do dźwięków E i G (kwinta i septyma mała akordu). Na koniec tego taktu mamy "blue-note" C (tercja mała akordu) i E (kwinta). W drugim (D7) takcie mamy pauzę, czyli typowy bluesowy oddech. Kolejny takt to powrót do A7 i kolejne podciągnięcia dwudźwięków. Tym razem jest to podciągnięcie ćwierćtonowe z dźwięków F# i C. Wynikiem są dźwięki pośrednie pomiędzy sekstą wielką - septymą małą oraz tercją małą - tercją wielką akordu A7. Taki sposób grania wywodzi się jeszcze z czasów T-Bone Walkera, a Chuck Berry i Keith Richards zbudowali na nim swoje style gry...
  
  Fraza 1 (88,7 KB, mp3)

• FRAZA 2

  Ogrywamy akord D7 (5 takt bluesa), ale myślimy nadal w A. Użyta jest tutaj wyłącznie skala bluesowa A (Pentatonika molowa z dodaną kwintą zmniejszoną). Fraza zaczyna się typową "podciąganą" zagrywką, po czym następuje zejście po skali i zaakcentowanie "blue-note" (dźwięk C - tercja mała) na akordzie A7. Dysonans ten rozwiązany jest na końcu przez zagranie toniki.
  
  Fraza 2 (100 KB, mp3)

• FRAZA 3

  Fraza ta pokazuje inny sposób ogrania akordu IV w bluesie, który można potraktować jak ucieczkę od nadużywanej Pentatoniki molowej. To samo miejsce - akord D7 - ale akcentujemy dźwięki z harmonii, czyli D, F#, A, C. Przed powrotem akordu A7 zagrany jest nawet czysty trójdźwięk D dur. Akord A7 na końcu frazy, ograny jest "blue-note" - podciągnięcie tworzące dźwięk pośredni pomiędzy tercją małą a wielką akordu.
  
  Fraza 3 (87,7 KB, mp3)

• FRAZA 4

  Dominanta w bluesie to miejsce specjalne. Pięknie wychodzi zaakcentowanie dźwięków harmonii, szczególnie tercji wielkiej z E7 (G#). Fraza kończy się na dźwięku D (septyma mała), która zapowiada następny akord A7 i może być rozwiązana w kolejnym takcie o pół tonu w dół na dźwięk C# (tercja wielka z A7).
  
  Fraza 4 (58,7 KB, mp3)

• FRAZA 5

  Tutaj mamy ostatnie dwa takty bluesa - tradycyjny "TURNAROUND", czy jak kto woli - kadencja. Odpowiednie jej ogranie to to co odróżnia mężczyzn od chłopców :) Pod akordem A7 - dwudźwięki (kwinta i septyma mała). Potem zaakcentowany akord E7, który można też zastąpić słynnym Hendrixowskim E7#9. Powrót do A7 realizujemy przez zagranie substytutu - akordu C#m7b5, co tworzy w sumie akord A9. Warto zapamiętać tę sztuczkę - zamiast akordu dominantowego gramy akord półzmniejszony zbudowany na jego tercji.
  
  Fraza 5 (86,9 KB, mp3)

• FRAZA 6

  Znów mamy subdominantę - D7. Ignorujemy jednak harmonię i myślimy cały czas w "A". Fraza ta pokazuje słynny patent, którego mistrzem jest Eric Clapton. Polega on na graniu solówki raz po MOLOWEJ Pentatonice, a raz po DUROWEJ pentatonice. W ten sposób fraza jest bardziej pikantna.
  
  Fraza 6 (99,7 KB, mp3)

• FRAZA 7

  Opozycyjne podejście do tego miejsca w bluesie - fraza w stylu B.B.Kinga, która akcentuje tercję wielką akordu D7 (F#!!!). Zagrywka ta oparta jest na pentatonice durowej D, do której dorzucamy dźwięk C jako "blue-note".
  
  Fraza 7 (83,6 KB, mp3)

• FRAZA 8

  Zwrot "V-IV" bluesa można ograć nie myśląc o harmonii. Poniższa fraza to przykład myślenia akordem A9 (dźwięki A B C# E G). Jego tercja (C#) grana jest czasami jako "blue-note" - ćwierćton pomiędzy C a C# lub całkowicie obniżana do C.
  
  Fraza 8 (77,1 KB, mp3)

• FRAZA 9

  Poniżej przykład ogrania kadencji bluesowej. Warto zwrócić uwagę na pierwszy takt, w którym znajdują się dwie linie melodyczne. Obie dążą do dźwięku "E", będącego toniką akordu w kolejnym takcie. Pierwsza schodzi półtonami w dół, od septymy małej A7 (G->E), a druga wchodzi półtonami w górę od tercji wielkiej A7 (C#->E).
  
  Fraza 9 (71,4 KB, mp3)

• FRAZA 10

  Ostatni przykład to przysłowiowa wiśnia na torcie. Po żmudnym akcentowaniu harmonii bluesa czas na szczyptę techniki. Zagrywka ta jest w stylu Gary Moore'a, który jest mistrzem w takich hipnotycznych legatowych przebiegach.
  
  Fraza 10 (65,5 KB, mp3)