Im bardziej będziesz zdolny identyfikować się i wyrażać swoją wewnętrzną osobowość, tym większym respektem będziesz darzyć instrument swojej ekspresji -- gitarę. Jeśli będziesz bardziej identyfikować ze swoimi stanami umysłowymi, będziesz mógł grać bardziej intuicyjnie. Twoja muzyka zyska nowych cech: żartobliwość, smutek, perwersyjność, czystość lub cokolwiek. Granie na gitarze to w końcu bardzo osobista rzecz.

Jeśli kiedykolwiek czujesz, że błądzisz swoją grą na gitarze lub grasz fałszywie, tutaj jest ćwiczenie, które pomoże Ci wysławiać się instrumentem. Pomyśl o ostatnich kilku dniach i podziel je na kilka pojedynczych wydarzeń. Weź jedno zdarzenie i przypomnij sobie dokładnie kilka razy. Twoje uczucia będą się zmieniać jeśli znów przywołasz ten stan umysłu. Teraz stwórz muzyczną sytuację odzwierciadlającą ten stan. To może być akord, jakaś progresja lub zagrywka, jakiś efekt, cała sonata lub choćby pojedynczy dźwięk.

Jeśli całym sobą skoncentrujesz się na tym uczuciu, twoja gra będzie to odzwierciedlać. To właśnie stąd pochodzi cała magiczna moc musyki. Weźmy, na przykład pojedynczy akord: dźwiękową konstrukcję uderzaną kostką, szarpnętą lub draśniętą w taki sposób, jak się czujesz, reprezentujący twój stan umysłu. Zacznij wyobrażać sobie rodzaj akordu, który uważasz, pasuje najbardziej do stanu, w jakim się znajdujesz. Kiedy wyobrazisz sobie ten akord w głowie, spróbuj zagrać go za gitarze. Kiedy czujesz, że tracisz wizję swojego celu, przypomnij sobie jeszcze raz wydarzenie, które masz opisać i wyobrażaj sobie dźwięk akordu, jeszcze raz. Kiedy będziesz uważać, że uzyskałeś strukturę harmoniczną która odzwierciadla twój stan umysłu, graj ją w kółko, cały czas koncentrując się na wydarzeniu które emulujesz (tak jak w Martian Love Secrets II). Twoje podejście do muzyki lub nawet sam akord może zmieniać się, aby pasować do muzycznego "otoczenia" bardziej precyzyjnie.

Następnie, spróbuj grać kilka akordów razem, aby opisać swój stan umysłu. To może być proste lub złożone, zwykłe lub niespotykane. Na pewno istnieje taka progresja akordów, która opisuje dokładnie to, czego człowiek doświadczył lub kiedykolwiek może doświadczyć. Pamiętając o tym, z pewnością nie zabraknie ci pomysłów.

Teraz spróbuj grać pojedynczy riff, nutę lub melodię, która odzwierciedla wydarzenia w twoim umyśle. Kiedy znajdziesz coś zadowalającego, powtarzaj to w kółko, aż wypełni twoją głowę. Pamiętaj, odnalezienie odpowiedniego tempa i "groove" twojego stanu umysłu jest bardzo ważne -- to jeden z ważniejszych czynników ekspresji. Wszyscy wiemy, jak różne "groove" ruszają ludzi i sprawiają że czują różne rzeczy.

Ostatecznie przyłapiesz się na nieznacznym zmienianiu tego, co grasz, aby lepiej oddać to, co czujesz. Pomost pomiędzy tym co grasz a o czym myślisz będzie mniejszy i mniejszy i przez to poczujesz jak ty i instrument stanowisz jedność. To niesamowite uczucie. To pochłania pracę, dyscyplinę, koncentrację i cierpliwość, ale czasami zdarza się, kiedy o tym nawet nie myślisz (i ważne jest, żeby jednak nie zniechęcić się jeśli to się nie zdarzy).

Jeśli zagrasz akordy w taki sposób, będą one wyrażać więcej niż najcięższe wymiatanie które wcześniej robiłeś. Złóż wszystko w utwór i to będzie bardzo dobre, szczere.

Ale jedno ostrzeżenie, jeśli wybierasz przeszłe, teraźniejsze lub przyszłe zdarzenie do skoncentrowania się na nim, wybież wiele emocjonalnych aspektów tego zdarzenia. To nie zawsze musi być mocne uczucie, jak smutek, gniew, frustracja, szczęśliwość czy radość; to może byś tylko myśl lub wrażenie. Niektórzy ludzie bardzo dogłbnie pogrążają się w negatywne aspekty swojego życia. Jeśli będziesz robić to zbyt często, twoja gra będzie odzwierciedlać frustrację, niepokojące emocje i będziesz przyciągać takich oto ludzi w swoim życiu. Z drugiej jednak strony, jeśli będziesz symulować dużą różnorodność wydarzeń, będziesz chętniej sięgać po swój instrument i ludzie będą odbierać twoje wizje.

Najprawdopodobniej doświadczasz tysięcy uczyć każdego dnia, więcej niż istnieje przymiotników, aby je opisać. Na przykład jeśli nie jadłeś przez osiem godzin i ktoś wręcza ci ładne, zimne, soczyste jabłko i wtedy CHRUP! Możesz w takiej sytuacji doświadczyć wiele stanów: głód, myślenie co by zjeść, twoje uczucia do osoby przed i po wręczeniu ci jabłka (ubarwione przez twój głód), myśl "Tak, jabłko jest już historią, mały!", gryzienie jabłka i doświadczenia smakowe, krztuszenie, odchrząkiwanie i wypluwanie jabłka bo byłeś zbyt głodny aby dokadnie je pogryźć, zakłopotanie tym że zwymiotowałeś półprzetrawionym jabłkiem na swoją koszulę lub osobą, która ci je dała -- No nie wiem!

Możesz zastosować dowolny z twych stanów do tego ćwiczenia. NA przykład mam świetny akord opisujący wypluwanie jabłka: